Valentijnsdag

Ja hoor, morgen is het weer zover. Dan worden er weer rozen bezorgd op school, vallen er liefdesbrieven in de brievenbussen en zijn er ongetwijfeld teleurgestelde tieners die met liefdesverdriet gaan slapen, omdat ze er zoveel van verwacht hadden, maar niets hebben gekregen. 

Ik verwacht er - zoals ik dat nooit gedaan heb - helemaal niets van Valentijnsdag. Geen roos, geen liefdesbrief en ik ga ook niet huilend naar bed. Ik vind Valentijn best leuk, als het maar spontaan blijft. Nu is alles maar zo gedwongen. Dat is ten minste wat ik tot nu toe van Valentijn heb meegemaakt. Mensen worden alleen maar gepusht iets te kopen voor degene die zij leuk vinden, schrijven daarom maar een standaard bericht op een goedkoop kaartje en vervolgens laten zij hun liefdesverklaring door de keuring gaan bij een hele hoop vrienden, die het vervolgens aanpassen totdat zij het mooi genoeg vinden. En het gaat ook alleen maar om de duurste cadeaus. Wie heeft er het meeste over voor zijn vriend(in)? Wat is nou liefde als iemand je alleen maar leuk vindt om je dure cadeautje?!

Hoe persoonlijk is dit nou? Ik zeg: commerciële onzin. Zo'n dagje is leuk om iemand de eerste stap naar een ander te laten nemen, maar dit moet dan wel van de persoon in kwestie zelf komen. Als er gepusht en gecontroleerd wordt, maakt dat het cadeautje er echt niet beter op. 

Zo, dit is er even uit. Ondanks dat ik niet zoveel waarde hecht aan deze dag, zijn er ongetwijfeld mensen die dat wel doen. Voor diegenen: een fijne Valentijnsdag! :-)