Goeie ouwe tijden

Gisteren is dan de beruchte CITO begonnen voor de meeste groep 8-leerlingen. Gek idee dat die toetsen voor mij alweer vier jaar geleden zijn. En volgens mij vond ik het nog best leuk. Ook spannend natuurlijk, het is toch een soort van toegangsbewijs naar het vervolgonderwijs. Dat ik het leuk vond, kan ik me op dit moment slecht voorstellen.

Ik vond school sowieso heel leuk op de basisschool. Vooral het huiswerk: dat was stoer! Maar van dat idee was ik heel snel af, want in de eerste klas werd dat kleine beetje huiswerk (één keer in de week een bladzijde taal/spelling en een paar rekensommetjes maken) ineens een stuk meer. Het ergste was nog dat ik dacht dat het niet meer zou worden. En als ik dat wel had geweten, heb ik me dat niet helemaal beseft. En nu, nu zit ik in de vierde klas van het  atheneum en oef, nu wordt het toch wel een stukje moeilijker. Waar het me in de voorgaande jaren – zeker in de 1e en de 2e – zo makkelijk af ging, valt dat hier toch wel tegen. Ik heb mijn cijferlijsten van voorgaande jaren er nog eens bij gepakt. Ik was nooit tevreden met een zesje. Dat gold voor mij als een diepe onvoldoende. Ik stond dan ook vaak wel een acht gemiddeld! Maar nu ben ik met een zesje zeer tevreden. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dit heeft. Jammer dat school deze zesjescultuur niet waardeert. Daar willen ze allerlei systemen invoeren om leerlingen met een hoge inzet te belonen. Helaas wordt je beoordeeld op hoge punten. Waar blijven dan diegenen die keihard hun best doen, maar waar het gewoon niet lukt? Ik heb het geluk dat mijn harde werken wel wordt beloond. Helaas niet met achten en negens, maar toen ik in mijn toetsweek een zes haalde voor geschiedenis was ik ontzettend trots op mezelf. En dat mag ook, ik heb er erg hard voor gewerkt.

Back to the point. Het is toch grappig dat achtste groepers vaak zoveel zin hebben om naar de middelbare school te gaan (zo was ik zelf ook!) en veel middelbare scholieren met plezier terug zouden willen gaan naar de basisschool (en ook hier herken ik mezelf in). Jep, dat was het goede leven. Toch maak ik zonder al te veel te klagen mijn school af. Ik besef me maar al te goed hoeveel geluk ik heb dat ik überhaupt naar school kan, maar vooral besef ik me waar ik het voor doe. Ik wil later kunnen doen wat ik leuk vind: voor de klas staan. Ik wil daarvoor best wat huiswerk maken, tegen vervelende leraren in gaan, wakker blijven in de saaie lessen en zware boekentassen mee sjouwen.