Carnaval

’t Is weer zo ver: carnaval. Officieel begint het  feest morgen pas, maar vandaag zal er al flink gefeest gaan worden. Nou ja, door anderen dan. Niet door mij!

Ik heb carnaval altijd wel leuk gevonden, maar ik was toen ik wat jonger was altijd ziek met carnaval. Heel gek. Als ik me van tevoren niet ziek voelde, werd ik dat bij de optochten wel. Sinds twee jaar heb ik het carnavallen opgegeven. Hoewel, ik ben vorig jaar ook nog naar een carnavalsfeest geweest, maar dat was niet gepland en ik ben ten slotte eerder naar huis gegaan dan we hadden afgesproken. Dit hele feest is dus niet zo aan mij besteed. Het enige wat ik leuk vind aan carnaval, is mensen kijken. Zo liepen er vandaag een hoop mensen verkleed op school, zonder enige aankondiging. Een heks, drie piraten, een monnik. Gedurfd hoor! Ik zou er het lef niet voor hebben.

Wat ik ook zo vervelend vind aan carnaval, is dat bijna iedereen – zeker rond deze leeftijd – alleen maar geeft om drinken. En ik heb daar dus helemaal niets mee. Ik zeg nooit ‘nooit’, maar voorlopig zal ik geen druppel innemen. Een beetje jammer dat mensen alleen maar plezier kunnen hebben met alcohol in de maag. Wat een gezellig persoon ben je dan! Zonder alcohol vermaak ik me prima, maar niet als anderen alleen maar bezig zijn met zuipen. Dan vind ik bankhangen net zo gezellig!

Ik ben blij als de komende vier dagen voorbij zijn. Dan gaan we eindelijk weer volgens de normale gang van zaken leven. Nu gaat het serieus alleen nog maar over carnaval, zeker op school!

Maar nee, ik heb vanavond een “feestje” (het begrip “feestje” is sinds velen uit de klas de 16-jarige leeftijd bereikt hebben een heel ander begrip geworden dan wat het op de basisschool was) en morgen ga ik lekker naar het theater. De rest wordt uitrusten en wat huiswerk maken. Zo kom ik mijn vakantie wel door.

Veel plezier voor degenen die carnaval wel leuk vinden!