Omdat schrijven helpt...
Maandenlang heb ik in een zwart gat gezeten. Ik voelde weinig tot niets meer. Niets voelen is misschien – in mijn geval wel – nog erger dan iets vervelends voelen. Dus daar zat ik dan: op de bank, in mijn pyjama, met een kopje thee te kijken naar TLC. Dat was iedere dag vaste prik. In tegenstelling tot hoe ik eerst was, kon ik dit zonder me ook maar een minuut te vervelen. Wakker zijn kostte me al genoeg energie. Ik zat ziek thuis. Diagnose: depressieve stoornis.
Gelukkig gaat het sinds een aantal weken beter. Ineens, het leek wel uit het niets te komen nadat wekelijkse therapie die al maanden voortduurde maar niet werkte, kreeg ik weer wat meer energie. Ik had weer zin om dingen te ondernemen en kon weer genieten van de leuke dingen die ik deed. In vergelijking met de afgelopen maanden voel ik me echt goed!
Wat ik het lastigste vond aan mijn depressie is dat een ander niet begreep hoe ik me voelde. Dat nam ik uiteraard niemand kwalijk; ik kon het zelf ni...