Omdat schrijven helpt...

Maandenlang heb ik in een zwart gat gezeten. Ik voelde weinig tot niets meer. Niets voelen is misschien – in mijn geval wel – nog erger dan iets vervelends voelen. Dus daar zat ik dan: op de bank, in mijn pyjama, met een kopje thee te kijken naar TLC. Dat was iedere dag vaste prik. In tegenstelling tot hoe ik eerst was, kon ik dit zonder me ook maar een minuut te vervelen. Wakker zijn kostte me al genoeg energie. Ik zat ziek thuis. Diagnose: depressieve stoornis.
Gelukkig gaat het sinds een aantal weken beter. Ineens, het leek wel uit het niets te komen nadat wekelijkse therapie die al maanden voortduurde maar niet werkte, kreeg ik weer wat meer energie. Ik had weer zin om dingen te ondernemen en kon weer genieten van de leuke dingen die ik deed. In vergelijking met de afgelopen maanden voel ik me echt goed!

Wat ik het lastigste vond aan mijn depressie is dat een ander niet begreep hoe ik me voelde. Dat nam ik uiteraard niemand kwalijk; ik kon het zelf niet eens plaatsen. Toch voelde het erg eenzaam. Iedereen gaf goedbedoelde adviezen, maar het enige wat ik dacht was: ‘je snapt niet hoe het is. Ik kán dat niet!’ Mensen die nooit een depressie (of een soortgelijke stoornis) hebben gehad, kunnen zich de leegte niet voorstellen. Ik denk dat dat de reden is waarom er nog een soort taboe op heerst. Dat taboe heb ik geprobeerd te doorbreken door heel open te praten over mijn depressie.

Misschien heb ik daardoor bij sommigen een verkeerde indruk achtergelaten. Ik kreeg enkele dagen geleden via-via te horen dat er mensen boos op me waren, omdat ik me schijnheilig zou gedragen. Ik zou gezegd hebben tegen iemand dat ik diegene wilde ‘neerhalen’ omdat ik mezelf daardoor beter zou voelen. Door dit voorval heb ik gevoeld dat ik nog niet ben waar ik wil zijn. Dat mensen zo over me dachten, heeft me pijn gedaan. Hoe hard ik ook heb geprobeerd om me er niets van aan te trekken, deed ik dat wel. Ik ben aan mezelf gaan twijfelen: misschien had ik dat wel gezegd. Misschien was ik wel zo, was ik wel een slecht persoon. Wat al een tijdje uit mijn gedachten verdwenen was, flitste meteen weer door mijn hoofd: ik mag er niet zijn.

Nu ik er een aantal dagen later op terugkijk, schrik ik ervan dat ik zo aan mezelf getwijfeld heb. Ik ben niet zoals ik door die ander werd beschreven. Ik zou nooit (nóóit!) iemand pijn willen doen om mezelf beter te voelen. Misschien ben ik ergens iets te eerlijk geweest tegen iemand en heb ik iets niet helemaal goed verwoord, maar ik voel me er op geen enkele manier beter door als een ander zich slecht voelt en ik hoop dat de mensen die belangrijk voor mij zijn en die me echt kennen dit van mij willen aannemen.

De reactie die ik van mensen uit mijn omgeving kreeg toen ik dit vertelde, was dat ik erop moest reageren. Toch ben ik blij dat ik dit niet heb gedaan. Een duidelijke oorzaak van mijn depressie is dat ik de lat heel hoog leg voor mezelf en zo heb ik dat ook altijd gedaan als het ging om voor mezelf opkomen. Dat is me vanuit thuis ook wel een beetje opgelegd: je moet je niet laten kennen. Op dat moment was ik echter heel blij met een gesprek dat ik ooit met mijn psycholoog heb gehad: vluchten is niet altijd verkeerd. Je hoeft niet altijd te vechten. Je moet voor jezelf zorgen en als vechten te veel energie kost, is vluchten een prima oplossing. Ik ben blij dat ik het mezelf heb gegund me de energie van het vechten te besparen. Het kost me positieve energie en het levert me negatieve energie op en dat kan ik simpelweg niet gebruiken.

Vandaag heb ik er wel voor gekozen om te vechten. Niet om te vechten tégen iemand, maar vóór mijn eigen herstel. Ik ben meegegaan met een schoolexcursie naar Leiden en heb me aangesloten bij een paar hele goede vriendinnen waarvan ik zeker weet dat ze achter me staan en dat ze me begrijpen als ik even niet zo lekker in mijn vel zit. Op de terugweg bijvoorbeeld, was ik moe van de lange dag en werden de prikkels van de volle treincoupé en van lieve enthousiaste klasgenoten me te veel en zij vonden het prima als ik me even af zou sluiten. Dat zijn kleine dingen waar ik ze dankbaar voor ben.

Hoewel ik nu uitgeput ben, heeft deze dag me veel positieve energie opgeleverd. Ik ben wel moe, maar ik ben wel in een goede bui en ik vond nu het goede moment om het voorval van afgelopen week toch van me af te schrijven. Ik voelde namelijk dat het toch ergens door mijn hoofd bleef spoken. Met deze blog wil ik de mensen die geïnteresseerd zijn in hoe het met me gaat op de hoogte houden, maar ik hoop stiekem ook een misverstand uit de wereld te helpen. Misschien gaat dat niet per se door dit stukje tekst dat ik nu op internet zet, maar wel door het volgende te vragen: als er behoefte is om erover te praten met mij, doe dat. Ik heb veel liever dat je dingen aan me vraagt dan dat er achter mijn rug over gepraat wordt. Ik vind het niet lastig om over mijn depressie te praten. Soms is het lastig om iets uit te leggen, maar daar kunnen we het dan samen over hebben. Als iets van mij je raakt, dan hoor ik dat graag.

Ik wil alle lieve mensen om me heen bedanken die me proberen te begrijpen zonder te oordelen, die rekening met me houden als ik even de behoefte heb om me terug te trekken, maar ook de mensen die door durven te vragen over hoe ik me voel áls ze daar behoefte aan hebben en durven uitspreken dat ze me niet altijd snappen.

Ten slotte hoop ik gewoon dat iedereen lekker in z’n vel zit, net zoveel als dat ik hoop dat ik mezelf steeds beter zal gaan voelen, zodat ik in september vol goede moed aan een nieuwe opleiding kan beginnen!