LET MAAR NIET OP MIJ

Laatst liep ik met een lieve vriendin over de kermis van Breda. Druk was het niet, dus ook niet echt de moeite waard om erg lang te blijven. Maar waar we wel aan begonnen zijn… muntjes schuiven. Dat spel is echt te verslavend. We spraken af maar één keer te gokken, maar hebben het daarna nog een keertje gedaan. Om het af te leren, zeg maar. Gelukkig kan ik me best inhouden met gokken. Ja, het is leuk om te doen, maar het is ook enorme geldverspilling. Er zijn echter ook mensen die avond aan avond muntjes in die machine gooien. Oké, die zullen er heus meer mee winnen dan ik, want ik heb totaal geen tactiek of iets dergelijks, maar toch… Hoe veel geld zal daar wel niet in gaan zitten? Stel je gaat vijf dagen achter elkaar naar de kermis. Volgens mij zitten mensen daar echt vanaf de opening van de kermis rond twee uur in de middag tot middernacht die muntjes te schuiven. Nu ja, als ze een beetje goed zijn houden ze dat vol met vijftig euro per dag. Met een snel rekensom...

Nederland heeft Rusland excuses aangeboden wegens de aanhouding en detentie van de Russische diplomaat Dmitri Borodin. (Nu.nl) Belachelijk. Meer kan ik er niet van maken. Rationeel gezien is dit misschien het handigst om te doen, maar mijn gevoel erbij is verschrikkelijk. Laat ik het verhaal even uitleggen. Omwonenden van de Russische diplomaat Dmitri Borodin hebben geklaagd bij de politie om het gedrag van Borodin tegenover zijn kinderen. De politie heeft de diplomaat, om deze reden en omdat zij zelf getuige zou zijn geweest van mishandeling, aangehouden. Echter, in een internationaal verdrag, namelijk het Verdrag van Wenen, is onder andere vastgelegd dat diplomaten onschendbaar zijn. Rusland heeft hiervoor excuses geëist van Nederland en minister Timmermans van Buitenlandse Zaken heeft inderdaad zijn excuses aangeboden. Hij heeft hierbij wel aangegeven begrip te hebben voor de agenten die op deze manier hebben gehandeld. Oké, nu mijn betoog over waarom ik het ongelooflijk vind ...

Ik schaam me diep. Diep! 18 februari schreef ik mijn laatste blogbericht. Inmiddels is het 29 mei. Woops! Overal om me heen heeft men het druk en zit men vol stress; de laatste weekjes van het schooljaar zijn weer aangebroken. Ook voor mij betekent dat een volle planning. Iedere avond leren en vooral veel werken aan praktische opdrachten. In de eerste klas kreeg ik nog lessen in plannen en nog steeds kunnen wij het niet volgens onze docenten. Toch denk ik dat zij juist diegenen zijn die hier moeite mee hebben. Wie besluit er nu het hele jaar vol te stampen met suffe stof om vervolgens aan het eind van het schooljaar alle praktische opdrachten te plannen?! Nou ja, om niet kopje onder te gaan in de stress, ben ik als een idioot vooruit gaan werken en dat komt nu perfect uit! Al langer had ik besloten dat ik vanavond, woensdag 29 mei, naar een voorstelling wilde. Het zag er echter helaas naar uit dat ik stapels met huiswerk zou hebben. Maar nu heb ik al mijn werkstukken voor deze week a...

"Hoe was het?" Als ik thuiskom van een avondje theater ben ik verplicht om deze vraag te beantwoorden. "Leuk." Dan krijg ik als reactie dat ik niet erg enthousiast ben en er wordt gevraagd of het tegenviel. Nee, het viel niet tegen. Als het tegenviel zou ik dat wel vertellen. Dan zou ik uitgebreid kunnen vertellen wat er mis is en waarom en wat er verbeterd zou kunnen worden. Echter, over een voorstelling die me meer heeft gebracht dan enkel een leuk avondje kan ik dit niet vertellen. Zo'n voorstelling zet me aan het denken en bezorgt me kippenvel. Verder voel je nog een soort vlinders in je buik; je verlangt ernaar om het optreden nog een keer te zien (oké, misschien is dit laatste enkel een deel van mijn musicalverslaving - als het niet voor jou geldt, sla het dan maar over; ik kan mijn punt toch wel maken). Dit zijn gevoelens die niet met woorden te beschrijven zijn. Je kunt niet vertellen wat een liedje, een stem, een verhaal of een blik met je doet. Dat i...