LET MAAR NIET OP MIJ

http://www.nu.nl/muziek/2750209/joan-franka-eurovisie-songfestival.html Twitterend Nederland heeft gisteren met veel afschuw naar het nationaal songfestival gekeken, dat was te lezen. Terecht misschien? De door The Voice Of Holland bekend geworden Joan is met haar liedje ‘You and me’ gekozen door het Nederlands publiek als onze inzending voor het Eurovisie Songfestival. Een goede keuze? Ik schakelde pas later in en toevallig was het net Joans beurt om haar lied ten gehore te brengen. Ik had al lang op Twitter gelezen dat er iets aparts aan de hand was, ik las vooral veel over indianen. En inderdaad, het was een beetje shockerend, zo’n hele indianenact! Maar… haar liedje was wel goed. En ondanks dat het er totaal niet uit ziet, denk ik toch dat dit het heel goed zal gaan doen in Azerbeidzjan. Het is apart, misschien werkt het wel! Wat ik bewonder aan Joan is dat ze lekker doet waar ze zin in heeft. Ze is niet bang om te laten zien wie ze is. Dat is bijzonder. Want als je ...

"send a postcard and receive a postcard back from a random person in the world." Dat is het motto van Postcrossing.com. Dit is een site waar je een adres op kunt vragen en vervolgens kun je een kaart versturen naar een random persoon op de wereld (die zich natuurlijk ook heeft aangemeld voor Postcrossing). Het is superleuk, het proberen waard. Ik zou echt de hele wereld willen zien, als ik de kans zou krijgen! En om me daarop voor te bereiden, vind ik 't leuk om kaarten te ontvangen! Zo heb ik een kaart met daarop een muziekinstrument uit de volksmuziek van Indonesië, een typische ansichtkaart uit Zagreb en een kaartje met een banaan uit Duitsland (met het motto: ik heb geen chocolade (dat stond in mijn beschrijving, dat ik van chocolade houdt), maar wel een banaan). Ook uit Duitsland een kaart met daarop een strip met een waarschijnlijk ontzettend leuke grap die ik niet helemaal begrijp. Het hoogtepunt was echter wel het kaartje van de Copacabana. Daar zou ik best nog ee...

’t Is weer zo ver: carnaval. Officieel begint het  feest morgen pas, maar vandaag zal er al flink gefeest gaan worden. Nou ja, door anderen dan. Niet door mij! Ik heb carnaval altijd wel leuk gevonden, maar ik was toen ik wat jonger was altijd ziek met carnaval. Heel gek. Als ik me van tevoren niet ziek voelde, werd ik dat bij de optochten wel. Sinds twee jaar heb ik het carnavallen opgegeven. Hoewel, ik ben vorig jaar ook nog naar een carnavalsfeest geweest, maar dat was niet gepland en ik ben ten slotte eerder naar huis gegaan dan we hadden afgesproken. Dit hele feest is dus niet zo aan mij besteed. Het enige wat ik leuk vind aan carnaval, is mensen kijken. Zo liepen er vandaag een hoop mensen verkleed op school, zonder enige aankondiging. Een heks, drie piraten, een monnik. Gedurfd hoor! Ik zou er het lef niet voor hebben. Wat ik ook zo vervelend vind aan carnaval, is dat bijna iedereen – zeker rond deze leeftijd – alleen maar geeft om drinken. En ik heb daar dus helem...

Ik zie dat er elke dag nog mensen op mijn blog kijken, ondanks dat ik geen berichten plaats. Ik weet niet wanneer er weer berichten aankomen. Ik ben sinds de dood van ons konijn erg inspiratieloos. Maar... binnenkort staan er echt weer nieuwe berichtjes op!  Liefs! 

Ja hoor, morgen is het weer zover. Dan worden er weer rozen bezorgd op school, vallen er liefdesbrieven in de brievenbussen en zijn er ongetwijfeld teleurgestelde tieners die met liefdesverdriet gaan slapen, omdat ze er zoveel van verwacht hadden, maar niets hebben gekregen.  Ik verwacht er - zoals ik dat nooit gedaan heb - helemaal niets van Valentijnsdag. Geen roos, geen liefdesbrief en ik ga ook niet huilend naar bed. Ik vind Valentijn best leuk, als het maar spontaan blijft. Nu is alles maar zo gedwongen. Dat is ten minste wat ik tot nu toe van Valentijn heb meegemaakt. Mensen worden alleen maar gepusht iets te kopen voor degene die zij leuk vinden, schrijven daarom maar een standaard bericht op een goedkoop kaartje en vervolgens laten zij hun liefdesverklaring door de keuring gaan bij een hele hoop vrienden, die het vervolgens aanpassen totdat zij het mooi genoeg vinden. En het gaat ook alleen maar om de duurste cadeaus. Wie heeft er het meeste over voor zijn vriend(in)? ...

Het openbaar vervoer. Handig als je nog geen auto kan rijden of als je bestemming te ver is om te fietsen. Helaas zijn het OV en mijn portemonnee niet echt de beste vrienden. Ik vond ’t altijd ontzettend leuk toen ik vanuit Oosterhout met de Brabantliner (bus van Veolia) voor €6,00 in Utrecht kon komen (en terug!). Dat zijn niet teveel extra kosten als je naar het theater gaat. En ik ben al vaak in Utrecht geweest, maar nog nooit meer van Utrecht gezien dan het station, de bushalte en het theater. Maar nu, nu die stomme OV-chipkaart is ingevoerd, kan dat niet meer. Nee, nu ben je twintig euro meer kwijt! Dat is toch niet meer normaal?! Oké, zo’n chipkaart is best handig wanneer je haast hebt of zo, maar hij blijkt zo lek als een mandje, ontzettend veel mensen vergeten nog uit te checken. Ten minste, ik moet echt de hele tijd die kaart in mijn hand houden omdat ik het anders gewoon vergeet. Ik ben ook nog zo erg gewend aan de beroemde gele kaartjes. Die pak ik trouwens nog ste...

Het is alweer een tijdje bezig en ik zit dan ook al een tijdje iedere donderdagavond aan de buis gekluisterd! Natuurlijk gaat dit over het fenomeen Wie is de mol?! Of je de serie nu kijkt of niet, ik denk dat niemand het programma niet kent. Verbeter me als ik dat fout heb. Ik moest wel even wennen aan dit seizoen. Ten eerste kwam de pot natuurlijk heel langzaam op gang, maar ook wordt er op een heel andere wijze gehandeld. Ik denk omdat de kandidaten in de voorgaande jaren ook elke donderdag voor de televisie zaten. Zij hebben natuurlijk ook alle tips meegekregen; plaatsen van jokers, addertjes onder het gras, etc. Ik wist niet of ik dit wel zo leuk moest vinden. Het wordt alleen maar verwarrender. Ik heb dan ook gezegd dat ik dit seizoen tegen vond vallen. Maar ik ben hierop terug gekomen. Het is net zo leuk, maar gewoon… anders! Heel frustrerend is dat ik nooit weet wie de mol is. Ik dacht het eindelijk te weten, ik dacht eindelijk de slinkse werkwijze van Marit door te he...

Gisteren is dan de beruchte CITO begonnen voor de meeste groep 8-leerlingen. Gek idee dat die toetsen voor mij alweer vier jaar geleden zijn. En volgens mij vond ik het nog best leuk. Ook spannend natuurlijk, het is toch een soort van toegangsbewijs naar het vervolgonderwijs. Dat ik het leuk vond, kan ik me op dit moment slecht voorstellen. Ik vond school sowieso heel leuk op de basisschool. Vooral het huiswerk: dat was stoer! Maar van dat idee was ik heel snel af, want in de eerste klas werd dat kleine beetje huiswerk (één keer in de week een bladzijde taal/spelling en een paar rekensommetjes maken) ineens een stuk meer. Het ergste was nog dat ik dacht dat het niet meer zou worden. En als ik dat wel had geweten, heb ik me dat niet helemaal beseft. En nu, nu zit ik in de vierde klas van het  atheneum en oef, nu wordt het toch wel een stukje moeilijker. Waar het me in de voorgaande jaren – zeker in de 1e en de 2e – zo makkelijk af ging, valt dat hier toch wel tegen. Ik heb mij...

’s Ochtends voor school een woordje leggen, tussen de lessen een woordje leggen, voor het slapen gaan een woordje leggen. Ik schaam me diep nu ik dit aan het typen ben. Waarom? Dit slaat helemaal op mij… Moet je even nagaan dat ik in de witregel hiervoor alweer een woord heb gelegd. Bete , 24 punten. Geen idee wat het moet betekenen. Misschien een variatie op beet of iets dergelijks? Maar goed, bij dit spel moet je altijd proberen, want zo kun je veel punten krijgen met woorden die jij niet kent, maar het spelletje wel! Er komen echt de grappigste woorden uit. Waar mijn verslaving vandaan komt? Ik denk toch omdat ik al mijn hele leven aan Scrabble doe. Op vakantie gaat het spel altijd standaard mee en wordt het praktisch iedere dag gespeeld. En ondanks dat ik ruim 25 jaar minder ervaring heb dan papa en mama, kan ik ze aardig bijbenen. Ja, mam, ik weet dat je dit leest, je moet toch gaan zien dat ik net zo goed ben! J Ik moet zeggen dat ik pas ben begonnen met ’t spel t...

Oké, ik ben dan niet zo erg dat ik midden in gesprek iets op internet wil zetten of even moet laten weten dat ik naar de wc ga. Toch vind ik dat ik mezelf wel tot een verslaafde Twitteraar mag rekenen. Niet dat ik daar trots op ben, hoor! Ik vind het zelfs schandalig van mezelf. Maar ik kan een kleine tweet niet weerstaan als ik Tweetdeck open heb staan en rechtsboven in mijn schermpje een oh zo nutteloos, maar wel grappig berichtje langs zie komen. Automatisch typ ik dan wat ik aan het doen ben, hoe verschrikkelijk druk ik met school ben of hoe lekker het is om een blog te schrijven. Ik heb me erg lang afgevraagd waarom dit sociale medium zo populair is geworden. Ik bedoel: hoe interessant is het nu om te horen van je overbuurvrouw dat ze door de regen naar huis moest fietsen, dat je vriendin het opgeeft met haar huiswerk omdat ze er toch niets van snapt, dat zomaar een persoon die je ooit voorbij hebt zien lopen op de trein staat te wachten? Dat is niet interessant. Toch bl...

Of ik dit nu een Winter Wonderland kan noemen, ik weet het niet. Echt, ik vind het hartstikke mooi, maar wat een ramp is het als je er op de fiets doorheen moet!  Afgelopen vrijdag was het dan zover: de oh zo lang verwachte "horrorwinter" zou eraan komen! Gelukkig bleef de lucht heel lang mooi blauw, maar toen we terug fietsten van de gymles - deze heeft onze klas een eind verderop - daalden de witte vlokken op ons neer. Waar ik eerste een zwarte jas aan had, was deze wit, stel je voor! Na nog twee uur les, moest ik op de fiets naar huis. Let op, dit is voor mij lang fietsen door the middle of nowhere. En het was een complete ramp. Ik deed er ruim twee keer zo lang over.  Met m'n stomme kop besloot ik die avond ook nog om de kapper te bellen, ik wilde zo snel mogelijk een afspraak. Dat heb ik geweten. Normaal fiets ik over die afstand 5 minuutjes, nu heb ik er twintig minuten over gedaan! Al met al moet ik zeggen dat het wel mooie plaatjes op levert, die sneeuw...

Heb m'n laatste blog niet volgehouden, toch komt hier een nieuwe. Want jeetje, wat is het lekker om van je af te schrijven!  Voor degenen die echt een hekel aan musicals hebben, die moeten oppassen. Er zal regelmatig een berichtje tussendoor schieten waar musicals toch wel een grote rol hebben. Dit omdat ik een grote fan ben van musicals! Maar... m'n berichtjes zullen echt niet alleen over musicals gaan. Dus lekker deze weblog volgen!  Liefs!