LET MAAR NIET OP MIJ

HA! Ik was deze blog - die ik van 2012 tot 2017 'bijhield' - aan het teruglezen en moest erg om mezelf lachen. De ene keer zag ik de wereld echt door een roze bri l, de andere keer kon ik de hele maatschappij wel vervloeken . Ik kan na het teruglezen van deze post echt niet meer ontkennen dat ik ooit verliefd ben geweest en het is duidelijk dat mijn politieke interesse niet iets van de laatste jaren is. Ik had met mezelf afgesproken om weer meer te gaan schrijven en dus wilde ik een nieuwe blog opstarten. Een platform om mijn schrijftalent te ontwikkelen, maar vooral ook om mijn persoonlijke verhalen op te delen. De positieve, maar ook de negatieve. Maar na het teruglezen van deze blog besefte ik dat ik dat al lang aan het doen was - al vanaf 2012! En dus ga ik deze blog gewoon doorzetten. Zou ik niet mijn eerdere posts verwijderen? Dat zou zeker professioneler zijn. Maar ach, ik heb hartelijk om mijn verhalen als 16-jarige kunnen lachen en was het enorm met mezelf eens ov...

‘Dat is echt wat voor jou!’ werd mij vaak gezegd over Theaterwetenschap. En ik was er zelf ook van overtuigd, ondanks dat het een universitaire studie was waarvan ik altijd heb gezegd dat dat niets voor mij was. Helaas viel het wat tegen. Door het wetenschappelijke begon theater voor mij aan magie te verliezen en juist dat magische was wat mij in theater aantrok. En dus heb ik besloten met mijn studie te stoppen. Tja, en zo gaat iemand die zes jaar lang heeft gedacht dat ze het zeker wist voor de tweede keer van studie switchen… Ik vond het een moeilijke beslissing om te stoppen, maar ik ben blij dat ik heb gezien wat deze studie inhoudt en dat ik daarvan heb mogen proeven. En natuurlijk ben ik blij met de geweldige mensen die ik ontmoet heb. Nu begint de zoektocht naar wat ik dan wél wil. Het enige dat ik weet, is dat ik in mijn werk mensen blij wil maken, dat ik mensen wil laten genieten. Daar is het theater natuurlijk de perfecte plek voor, maar misschien moet ik breder de...

Leuk, dat nieuwe seizoen van Heel Holland Bakt! Jammer alleen dat ik niet echt de rust vond om lekker te gaan zitten en rustig te kijken. Morgen begin ik aan mijn nieuwe opleiding en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een eerste schooldag. Sinds het begin van vorig schooljaar heb ik thuis gezeten met een depressie en pas in de zomervakantie kreeg ik weer wat energie om wat te gaan doen. De kans om op te bouwen door naar school te gaan had ik niet. Vanaf morgen wil ik weer vol aan de bak, de wonderlijke wereld van theater verder ontdekken en heel veel nieuwe dingen bijleren, maar om heel eerlijk te zijn, heb ik twijfels: kan ik het wel? Het antwoord is waarschijnlijk nee. Niet op de manier hoe ik het wil. Ik wil alles kunnen. Dagenlang studeren, een bijbaan zoeken, vriendschappen opbouwen. Urenlange concentratie hebben, energie om hele dagen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat klaarwakker te zijn. Maar ik heb het niet geoefend. Ik weet even niet meer hoe het moe...

Maandenlang heb ik in een zwart gat gezeten. Ik voelde weinig tot niets meer. Niets voelen is misschien – in mijn geval wel – nog erger dan iets vervelends voelen. Dus daar zat ik dan: op de bank, in mijn pyjama, met een kopje thee te kijken naar TLC. Dat was iedere dag vaste prik. In tegenstelling tot hoe ik eerst was, kon ik dit zonder me ook maar een minuut te vervelen. Wakker zijn kostte me al genoeg energie. Ik zat ziek thuis. Diagnose: depressieve stoornis. Gelukkig gaat het sinds een aantal weken beter. Ineens, het leek wel uit het niets te komen nadat wekelijkse therapie die al maanden voortduurde maar niet werkte, kreeg ik weer wat meer energie. Ik had weer zin om dingen te ondernemen en kon weer genieten van de leuke dingen die ik deed. In vergelijking met de afgelopen maanden voel ik me echt goed! Wat ik het lastigste vond aan mijn depressie is dat een ander niet begreep hoe ik me voelde. Dat nam ik uiteraard niemand kwalijk; ik kon het zelf ni...

De twijfel is officieel toegeslagen... Al sinds de tweede klas van de middelbare school wist ik dat ik in elk geval voor de klas wilde komen te staan. Hoewel ik bang was voor een tunnelvisie, werd voor mij in het eerste jaar van de lerarenopleiding Nederlands bevestigd dat het docentschap iets voor mij zou zijn. Het contact met de leerlingen vond ik leuk en de vakken vond ik niet al te moeilijk. Toen was daar echter die depressie waardoor ik nu al maanden thuiszit. Ik begon te twijfelen aan alles, waaronder mijn opleiding. Daarom besloot ik toch maar wat rond te kijken zodat ik zou weten wat ik wilde wanneer ik eventueel de knoop zou doorhakken en zou beslissen om met mijn huidige studie te stoppen. De opleiding Theaterwetenschap had ik al eerder voorbij zien komen, maar ik heb me er nooit in verdiept. Ik wist tenslotte toch al wat ik wilde gaan doen en in het onderwijs zou ik in elk geval werk vinden. Toen ik ging twijfelen aan deze opleiding, kwam Theaterwetenschap opnieuw voorbij. ...

Ze zeggen dat je moet oppassen met wat je op het internet zet. Daarom heb ik getwijfeld of ik dit wel moet gaan zeggen. Ik doe het echter toch, want ik ben boos. Of misschien meer teleurgesteld. Al maanden hoor, zie en lees je niets anders dan 'nieuws' over de vluchtelingenproblematiek. Een immens groot probleem en daarom gaat ook ieder achtuurjournaal over een Europees land dat vluchtelingen hartelijk welkom heet óf juist de grenzen per direct sluit. Ik moet eerlijk zeggen, hoe erg ik het ook vind, dat het nieuws vaak langs me heen gaat. Ik moet mezelf ervoor beschermen, want anders zou ik me druk gaan maken over ieder wanhopig gezicht dat ik voorbij zie komen. Om wel iets te doen, heb ik samen met mijn zusje een doos vol kleren, wat maandverband, een knuffeldier en een zakje vrolijk gekleurd snoep opgestuurd naar een vrijwilligersorganisatie op het Griekse eiland Lesbos. Natuurlijk los je er niets mee op, maar op de een of andere manier geeft het een voldaan...