Twijfels
De twijfel is officieel toegeslagen...
Al sinds de tweede klas van de middelbare school wist ik dat ik in elk geval voor de klas wilde komen te staan. Hoewel ik bang was voor een tunnelvisie, werd voor mij in het eerste jaar van de lerarenopleiding Nederlands bevestigd dat het docentschap iets voor mij zou zijn. Het contact met de leerlingen vond ik leuk en de vakken vond ik niet al te moeilijk.
Toen was daar echter die depressie waardoor ik nu al maanden thuiszit. Ik begon te twijfelen aan alles, waaronder mijn opleiding. Daarom besloot ik toch maar wat rond te kijken zodat ik zou weten wat ik wilde wanneer ik eventueel de knoop zou doorhakken en zou beslissen om met mijn huidige studie te stoppen. De opleiding Theaterwetenschap had ik al eerder voorbij zien komen, maar ik heb me er nooit in verdiept. Ik wist tenslotte toch al wat ik wilde gaan doen en in het onderwijs zou ik in elk geval werk vinden. Toen ik ging twijfelen aan deze opleiding, kwam Theaterwetenschap opnieuw voorbij. Eerst verkondigde ik een eventuele switch naar deze opleiding nog als grapje, later werd het al serieuzer.
Vanochtend heb ik een presentatie van Theaterwetenschap bijgewoond op de bachelordag van de Universiteit van Amsterdam. Mijn eerste gevoel was zeer positief; dit zou wel eens de opleiding voor mij kunnen zijn. Toch zie ik ook een hoop obstakels. Ik zal bijvoorbeeld naar Amsterdam moeten verhuizen (lukt het wel om een kamer te vinden? En: kan ik die wel betalen?). Daarbij weet ik helemaal niet of ik de universiteit wel aan zal kunnen: het is toch een hoop theorie en dat ben ik helemaal niet gewend. Ten slotte moet je na je opleiding ook nog aan werk zien te komen en hoewel er wordt gezegd dat het helemaal niet zo slecht gesteld is met de werkgelegenheid in de kunst- en cultuursector, zal ik er toch hard voor moeten werken om een baan te vinden die bij me past…
Was ik maar zo impulsief dat ik gewoon zou zeggen: ‘Kom, Kim, dat doen we gewoon!’ Helaas, mijn hoofd draait al weken overuren, alleen maar door die studiekeuze. En nog ben ik er niet uit. Het kiezen voor deze studie zou een risico zijn en ik zou willen dat ik zo moedig was om dat risico gewoon voor lief te nemen, maar heel eerlijk gezegd ben ik gewoon bang dat ik spijt krijg... Stom hè?
Wordt vervolgd… ;)
Kim
Al sinds de tweede klas van de middelbare school wist ik dat ik in elk geval voor de klas wilde komen te staan. Hoewel ik bang was voor een tunnelvisie, werd voor mij in het eerste jaar van de lerarenopleiding Nederlands bevestigd dat het docentschap iets voor mij zou zijn. Het contact met de leerlingen vond ik leuk en de vakken vond ik niet al te moeilijk.
Toen was daar echter die depressie waardoor ik nu al maanden thuiszit. Ik begon te twijfelen aan alles, waaronder mijn opleiding. Daarom besloot ik toch maar wat rond te kijken zodat ik zou weten wat ik wilde wanneer ik eventueel de knoop zou doorhakken en zou beslissen om met mijn huidige studie te stoppen. De opleiding Theaterwetenschap had ik al eerder voorbij zien komen, maar ik heb me er nooit in verdiept. Ik wist tenslotte toch al wat ik wilde gaan doen en in het onderwijs zou ik in elk geval werk vinden. Toen ik ging twijfelen aan deze opleiding, kwam Theaterwetenschap opnieuw voorbij. Eerst verkondigde ik een eventuele switch naar deze opleiding nog als grapje, later werd het al serieuzer.
Vanochtend heb ik een presentatie van Theaterwetenschap bijgewoond op de bachelordag van de Universiteit van Amsterdam. Mijn eerste gevoel was zeer positief; dit zou wel eens de opleiding voor mij kunnen zijn. Toch zie ik ook een hoop obstakels. Ik zal bijvoorbeeld naar Amsterdam moeten verhuizen (lukt het wel om een kamer te vinden? En: kan ik die wel betalen?). Daarbij weet ik helemaal niet of ik de universiteit wel aan zal kunnen: het is toch een hoop theorie en dat ben ik helemaal niet gewend. Ten slotte moet je na je opleiding ook nog aan werk zien te komen en hoewel er wordt gezegd dat het helemaal niet zo slecht gesteld is met de werkgelegenheid in de kunst- en cultuursector, zal ik er toch hard voor moeten werken om een baan te vinden die bij me past…
Was ik maar zo impulsief dat ik gewoon zou zeggen: ‘Kom, Kim, dat doen we gewoon!’ Helaas, mijn hoofd draait al weken overuren, alleen maar door die studiekeuze. En nog ben ik er niet uit. Het kiezen voor deze studie zou een risico zijn en ik zou willen dat ik zo moedig was om dat risico gewoon voor lief te nemen, maar heel eerlijk gezegd ben ik gewoon bang dat ik spijt krijg... Stom hè?
Wordt vervolgd… ;)
Kim
Reacties
Een reactie posten