LET MAAR NIET OP MIJ

Ik hoorde laatst dat Patty Brard gevraagd zou zijn om auditie te doen voor de musical Ghost, een nieuwe musical van Joop van den Ende theaterproducties. Dit was het moment dat ik dacht: 'Ho, stop!' Patty is een leuk mens, een leuke entertainer, maar een musicalactrice? Zo lijkt het de laatste tijd steeds vaker te gaan in musicalland. Talent lijkt minder belangrijk gevonden te worden dan naamsbekendheid. Ik snap de reden echt wel: natuurlijk moeten er in deze tijden van crisis op een andere manier kaarten verkocht worden. Ik denk echter dat naamsbekendheid niet per se synoniem staat voor succes. Ik vraag me daarbij ook heel erg af waarin de rest van de show dan achter blijft. Een musical van goede kwaliteit zou zonder bekende acteurs moeten kunnen! Kijk naar Soldaat van Oranje. In oktober speelt deze musical al twee jaar in de TheaterHangaar op vliegveld Valkenburg. Bekende namen? Nauwelijks. Ten minste, voor mij niet, en ik vind dat ik mezelf toch wel een groot musicalliefh...

De spontaniteitsfactor. Ik leg het begrip even uit, aangezien mijn spellingscontrole zegt dat dit woord niet bestaat. In mijn woordenboek bestaat het woord wel. Hoe hoger de spontaniteitsfactor, hoe sneller je beslissingen maakt qua activiteiten en dergelijke, hoe meer dingen je last-minute pas inplant! Ik heb 't helaas niet zo, maar ik ben het aan het leren! Een voorbeeld om mijn begrip wat duidelijker uit te leggen: Afgelopen weekend ging ik met Anna naar Amsterdam. We hadden ongeveer een weekje van tevoren afgesproken dat we 's zaterdags gingen collecteren voor de Hartstichting, op de dam, want daar waren de meeste mensen. Inderdaad, door deze 33 woorden scoort ze nu al een 7 in de spontaniteitsfactor. Want wie gaat er nu helemaal uit het zuiden van het land naar Amsterdam om er te collecteren? Goed, ik was dus zo gek om mee te gaan. Vrijdagavond besloten we dat het misschien toch wel fijn was om er te blijven slapen, dus belde ik mijn liefste oom op of we er konden logere...

In wat voor een wereld leef ik eigenlijk? Die vraag stel ik mezelf steeds vaker. Waarom? Omdat iedereen maar lijkt te denken dat het leven bestemd is om het leven van een ander kapot te maken! Twee weken geleden heb ik helaas iets vervelends mee gemaakt. Door een aantal jongens uit de klas is een mailaccount aangemaakt op mijn naam en daar zijn mailtjes vanaf verstuurd. Ontzettend vervelend, heb me er ook erg rot over gevoeld! Gelukkig hebben die jongens me hun excuses aangeboden. Oprecht, gelukkig. En er is me uitgelegd dat het niet om mij ging, niet om mij te pesten en dat deed me goed. Gelukkig zijn er ook nog mensen die wel hun verantwoordelijkheid nemen voor hun "daden". Ik was er echt gelukkig mee dat dit zo snel opgelost werd. Ja, het is mooi dat het ook zo kan. In heel veel van hetzelfde soort gevallen wordt het niet zo snel gestopt en gaat het door tot iemand het leven niet meer ziet zitten. Dat kan toch niet? Waarom doen we in hemelsnaam zoiets?! Laat ik het dan eve...