LET MAAR NIET OP MIJ

Tweeduizend twaalf. Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurd, maar voor mij persoonlijk voelt het als een topjaar! Waarom? Ik kan zoveel redenen opnoemen! Nu ja, even een opsomming van mooie dingen uit 2012 dan:  Ik heb weer een winter, een lente, een zomer en een herfst mee mogen maken; ik ben over gegaan naar vijf atheneum; ik heb alle fietstochten naar school overleefd; ik heb me niet zo druk gemaakt over slechte cijfers; ik heb mijn haar steeds korter laten knippen; ik heb mijn kamer misschien één keer dit jaar opgeruimd; ik heb kunnen genieten van mooie films; mijn beste vrienden zijn me trouw gebleven; ik ben weer een jaartje ouder geworden; ik heb nog steeds geen alcohol gedronken of sigaretten gerookt; dat ben ik ook niet van plan geweest; ik ben beter geworden na ziek geweest te zijn; ik ben aangenomen bij de Efteling; ik ben meerdere keren op vakantie geweest dit jaar; ik heb te horen gekregen dat ik in mei weer op vakantie mag; ik heb anderen blij gemaakt; ik heb niet ...

We leven in zo'n mooie wereld en weten het met z'n allen flink te verpesten. Hoe kan het zijn dat er in een paar maanden zoveel vreselijke dingen gebeuren?! Van zelfmoorden tot homohaat en voetbalgeweld, van fatale fouten in ziekenhuizen tot schietpartijen op basisscholen. Waar in de lente het gras zo groen hoort te zijn, de lucht zo blauw in de zomer, de herfstbladeren rood en de winter sneeuwwit; de mensheid krijgt het voor elkaar om de wereld te bedekken met een somber, grijs deken. De vraag is natuurlijk wanneer het besef komt dat er iets moet gaan veranderen. Wanneer het besef komt bij de Amerikanen dat wapens gevaarlijk zijn en niet in ieder huishouden thuishoren, bij middelbare schoolkinderen dat er wel degelijk een verschil is tussen pesten en plagen en wanneer het besef komt dat homo's ook mensen zijn. Ik ben boos. Boos op de wereld. Dat er iedere dag nog zoveel mensen omkomen op onnatuurlijke wijze. Gisteren vertelde een man op televisie hoe hij een klein jonget...

Zo, dat is weer een tijd geleden. Eind augustus was mijn laatste bericht, dat is ruim twee maanden geleden. Oeps. Nu ja, ik heb mezelf wel al door het begin van het schooljaar heen geloodst. Voor de meeste vakken heb ik een goede basis gelegd en nu kan ik het weer wat  rustiger aan doen. Niet dat ik mijn rust niet nam, want ondertussen heb ik natuurlijk ook weer wat voorstellingen gezien. Met het nieuwe schooljaar is namelijk ook het nieuwe theaterseizoen begonnen. Wat me de afgelopen tijd is opgevallen, is natuurlijk het hele gedoe rond de nieuwe regering. De VVD en de PvdA kregen de meeste stemmen en zo moesten rechts en links ineens samen een akkoord gaan vormen. Een plan met veel bezuinigingen. Zo is er bijvoorbeeld besloten dat onze generatie geen normaal leven kan gaan leiden. Dat zal natuurlijk niet helemaal waar zijn, maar met de afschaffing van de basisbeurs en het gratis reizen voor studenten, zal het niet makkelijk zijn om die ene leuke studie te volgen. Of het lu...

Amsterdam, de Uitmarkt. Een driedaags evenement, met als afsluiting de Musical Sing-a-Long, die ik – als musicalliefhebber – natuurlijk moest gaan zien. Twee jaar geleden stond ik er ook al, op hetzelfde Museumplein, als een verzopen katje. Toen ik gisteren BuienRadar bekeek, vroeg ik me sterk af wat ik eigenlijk in Amsterdam ging doen: waarom was ik zo gek om in de stromende regen te gaan kijken naar wat ik ook vanaf de bank zou kunnen zien? Goed, het was al afgesproken, dus op naar Amsterdam. Eenmaal bij de Uitmarkt aangekomen, wist ik weer waarom ik het zo leuk vond. De mensen, de sfeer, de cadeautjes (SisterAct zonnebrillen, “fietsbellen” van Soldaat van Oranje, Shrekoortjes en rookworst van HEMA de musical), maar natuurlijk ook de inleiding van het nieuwe theaterseizoen. De repetities zijn altijd al een feest, weer of geen weer. Natuurlijk trad het jaarlijkse parapluprobleem weer op. Bij elk regendruppeltje gingen de paraplu’s omhoog, terwijl de buien zo overwaaiden. Ik ben b...

Zo, het nieuwe schooljaar is alweer even begonnen en ik vind het leuk. De leraren zijn te doen, de vakken zijn leuk. De klas, tja, ik heb er toch nooit echt bij gehoord. Het is na zestien levensjaren wel duidelijk dat ik anders ben dan anderen. Ik ben niet de standaard zestienjarige die graag van feestje naar feestje wandelt, een hekel heeft aan school en af en toe een glaasje alcohol drinkt. In tegendeel, ik houd niet van grote feesten, ik drink geen alcohol, ik ga heel graag naar school, ik vind leren fijn, zit met plezier in de lessen, vind politiek leuk en zit daarom in de medezeggenschapsraad, heb een doel in mijn leven en ik heb niet veel vrienden, maar wel een paar hele goede. Ik denk dat ik er niet bij hoor omdat ik niet met de kudde meeloop. Sommigen accepteren het niet, sommigen accepteren het wel maar lijken er niet goed mee te kunnen omgaan, dat niet iedereen is als hij of zij. Ik heb gelukkig geleerd mezelf wel te accepteren en blij te zijn met mijn unieke persoonlijkhe...

Hallo allemaal, Tussen het bloggen door wil ik even jullie aandacht vragen voor de volgende actie: Lezen met jonge Ghanezen. De oprichters van deze actie zamelen Engelstalige boeken in en brengen deze naar Ghana, waar zij boeken zullen schenken aan de jongeren die om een bepaalde reden niet naar school kunnen, maar toch een beetje Engels willen (leren) lezen. Mocht iemand zich bedenken dat er ergens op de stoffige, oude zolder nog wel wat Engelse boeken zouden moeten liggen, de kinderen en jongeren in Ghana (tot ongeveer 20 jaar oud) zullen er heel blij mee zijn! Je kunt de actie vinden op Facebook: https://www.facebook.com/LezenmetjongeGhanezen Ook posten ze regelmatig op Twitter: http://twitter.com/boekenvoorghana Mocht je ook zonder de social media overtuigd zijn van deze goede actie en je hebt boeken liggen, kun je contact opnemen met Dewi: dewi.koster2@gmail.com. Ontzettend bedankt! Liefs, Kim

Zo, de vakantie is weer bijna voorbij. Over een paar daagjes begint school weer voor mij en voor vele anderen. Ik geloof dat iedereen daarvan baalt, behalve ik. Joh, wat ben ik blij als ik weer naar school kan. Gewoon weer dat ritme hebben, weer onder de mensen zijn, weer ergens naartoe werken, tevreden zijn over je cijfers, et cetera. Ik geloof dat ik nu zeven à acht weken vakantie heb. Dat zijn gewoon twee maanden. Wat mij betreft is dit veel te lang. Drie, vier weken is leuk, maar laat me dan maar weer lekker aan mijn leerwerk. Ik heb geen verschrikkelijke vakantie gehad, hoor. Het was juist over het algemeen heel leuk! Ik ben eerst een paar dagen naar Praag geweest met Esther. Het was ontzettend leuk, we hebben heel de stad gezien: inclusief de buitenwijken. Tja, daar ga ik maar niet te veel woorden over vuilmaken. Het komt er op neer dat wij het openbaar vervoer niet zo goed snapten. Maar... we hebben zo wel veel cultuur geproefd! Toen een weekje naar Kreta, tja, dat viel ...

Lang, lang geleden hield een meisje een blog bij. Haar naam was Kim. Ze schreef fanatiek, totdat de stress haar ineens overviel en ze ruim anderhalve maand geen inspiratie had om iets te plaatsen. Zou dit later in sprookjesboeken komen? Hmm, de sprookjes met de prinsen en prinsessen en 'ze leefden nog lang en gelukkig' vind ik toch leuker. In ieder geval: ik ben een lange tijd weg geweest, maar ik ben er weer. Ik geloof dat het 20 mei was dat ik mijn laatste bericht over het pleintje schreef. Ondertussen heb ik het schooljaar 2011-2012 afgesloten, ben ik over gegaan naar 5 atheneum, ben ik zestien geworden, heb ik vakantie, heb ik de schoolstress van me af laten vallen, heb ik mijn eerste werkdag gehad bij de Efteling en heb ik opnieuw stress, maar dan voor de vakantie. De vakantie. Ja. Aankomende woensdag vertrek ik met Esther - een goede vriendin, met het vliegtuig naar Praag. Niet dat ik "alleen" op vakantie gaan zo erg vind, maar het is best moeilijk om alles in...

Het pleintje, ons pleintje. Het pleintje waar iedereen elkaar kent, waar iedere dag – bij goed en slecht weer – spelende kinderen te zien zijn en waar ieder jaar aan het eind van de zomer een pleinfeest georganiseerd wordt. Het pleintje waar bij mooi weer een springkussen wordt opgezet, waar iedereen spontaan bijeenkomt om te knutselen, waar spontaan een barbecue wordt georganiseerd ter ere van de 41 e  verjaardag van prinses Máxima. Het pleintje waar bewoners zichzelf uitroepen tot burgemeester en bovenal de plek waar ik gevraagd ben om een blog over dit gekke plein te schrijven. Ik kan me redelijk goed voorstellen dat wij - na het lezen van de inleiding - met z'n allen voor knettergek verklaard worden door "buitenstaanders". En terecht. Maar bij ons op het plein is altijd wel wat te beleven. Je hoeft je hier echt niet te vervelen. Een voorbeeld: als je zin hebt om gezellig buiten te buurten, zet je gewoon een koffiepot op de tafel (een mega picknicktafel die we van ...

Ik hoorde laatst dat Patty Brard gevraagd zou zijn om auditie te doen voor de musical Ghost, een nieuwe musical van Joop van den Ende theaterproducties. Dit was het moment dat ik dacht: 'Ho, stop!' Patty is een leuk mens, een leuke entertainer, maar een musicalactrice? Zo lijkt het de laatste tijd steeds vaker te gaan in musicalland. Talent lijkt minder belangrijk gevonden te worden dan naamsbekendheid. Ik snap de reden echt wel: natuurlijk moeten er in deze tijden van crisis op een andere manier kaarten verkocht worden. Ik denk echter dat naamsbekendheid niet per se synoniem staat voor succes. Ik vraag me daarbij ook heel erg af waarin de rest van de show dan achter blijft. Een musical van goede kwaliteit zou zonder bekende acteurs moeten kunnen! Kijk naar Soldaat van Oranje. In oktober speelt deze musical al twee jaar in de TheaterHangaar op vliegveld Valkenburg. Bekende namen? Nauwelijks. Ten minste, voor mij niet, en ik vind dat ik mezelf toch wel een groot musicalliefh...

De spontaniteitsfactor. Ik leg het begrip even uit, aangezien mijn spellingscontrole zegt dat dit woord niet bestaat. In mijn woordenboek bestaat het woord wel. Hoe hoger de spontaniteitsfactor, hoe sneller je beslissingen maakt qua activiteiten en dergelijke, hoe meer dingen je last-minute pas inplant! Ik heb 't helaas niet zo, maar ik ben het aan het leren! Een voorbeeld om mijn begrip wat duidelijker uit te leggen: Afgelopen weekend ging ik met Anna naar Amsterdam. We hadden ongeveer een weekje van tevoren afgesproken dat we 's zaterdags gingen collecteren voor de Hartstichting, op de dam, want daar waren de meeste mensen. Inderdaad, door deze 33 woorden scoort ze nu al een 7 in de spontaniteitsfactor. Want wie gaat er nu helemaal uit het zuiden van het land naar Amsterdam om er te collecteren? Goed, ik was dus zo gek om mee te gaan. Vrijdagavond besloten we dat het misschien toch wel fijn was om er te blijven slapen, dus belde ik mijn liefste oom op of we er konden logere...

In wat voor een wereld leef ik eigenlijk? Die vraag stel ik mezelf steeds vaker. Waarom? Omdat iedereen maar lijkt te denken dat het leven bestemd is om het leven van een ander kapot te maken! Twee weken geleden heb ik helaas iets vervelends mee gemaakt. Door een aantal jongens uit de klas is een mailaccount aangemaakt op mijn naam en daar zijn mailtjes vanaf verstuurd. Ontzettend vervelend, heb me er ook erg rot over gevoeld! Gelukkig hebben die jongens me hun excuses aangeboden. Oprecht, gelukkig. En er is me uitgelegd dat het niet om mij ging, niet om mij te pesten en dat deed me goed. Gelukkig zijn er ook nog mensen die wel hun verantwoordelijkheid nemen voor hun "daden". Ik was er echt gelukkig mee dat dit zo snel opgelost werd. Ja, het is mooi dat het ook zo kan. In heel veel van hetzelfde soort gevallen wordt het niet zo snel gestopt en gaat het door tot iemand het leven niet meer ziet zitten. Dat kan toch niet? Waarom doen we in hemelsnaam zoiets?! Laat ik het dan eve...

Kijk eens naar dit filmpje:  http://www.youtube.com/watch?v=Y4MnpzG5Sqc   Ik zag dit filmpje online en was wel even geschrokken. Normaal hoor je er niets over en nu komt het ineens wel heel dichtbij. Voor diegenen die niet de volle dertig minuten hebben gekeken is hier een korte samenvatting. Kony2012 gaat over Joseph Kony en zijn slachtoffers in Oeganda. Kony haalt kinderen op brute wijze weg van hun huis en hun ouders om hem vervolgens verschrikkelijke dingen te laten doen: meisjes komen terecht in de seksindustrie, jongens worden kindsoldaten en worden bijvoorbeeld gedwongen om hun eigen ouders te vermoorden. Toen Jason Russell van InvisibleChildren zijn vriend Jacob een heel aantal jaren geleden ontmoette en Jacob hem het verhaal over hem en zijn (door ontsnapping overleden) broer vertelde en hem de plek liet zien waar hij naartoe gevlucht was, ondernam Russell actie. Ondertussen heeft InvisibleChildren al een heleboel volgers over de hele wereld. Zo probeert hij Kony e...

http://www.nu.nl/muziek/2750209/joan-franka-eurovisie-songfestival.html Twitterend Nederland heeft gisteren met veel afschuw naar het nationaal songfestival gekeken, dat was te lezen. Terecht misschien? De door The Voice Of Holland bekend geworden Joan is met haar liedje ‘You and me’ gekozen door het Nederlands publiek als onze inzending voor het Eurovisie Songfestival. Een goede keuze? Ik schakelde pas later in en toevallig was het net Joans beurt om haar lied ten gehore te brengen. Ik had al lang op Twitter gelezen dat er iets aparts aan de hand was, ik las vooral veel over indianen. En inderdaad, het was een beetje shockerend, zo’n hele indianenact! Maar… haar liedje was wel goed. En ondanks dat het er totaal niet uit ziet, denk ik toch dat dit het heel goed zal gaan doen in Azerbeidzjan. Het is apart, misschien werkt het wel! Wat ik bewonder aan Joan is dat ze lekker doet waar ze zin in heeft. Ze is niet bang om te laten zien wie ze is. Dat is bijzonder. Want als je ...

"send a postcard and receive a postcard back from a random person in the world." Dat is het motto van Postcrossing.com. Dit is een site waar je een adres op kunt vragen en vervolgens kun je een kaart versturen naar een random persoon op de wereld (die zich natuurlijk ook heeft aangemeld voor Postcrossing). Het is superleuk, het proberen waard. Ik zou echt de hele wereld willen zien, als ik de kans zou krijgen! En om me daarop voor te bereiden, vind ik 't leuk om kaarten te ontvangen! Zo heb ik een kaart met daarop een muziekinstrument uit de volksmuziek van Indonesië, een typische ansichtkaart uit Zagreb en een kaartje met een banaan uit Duitsland (met het motto: ik heb geen chocolade (dat stond in mijn beschrijving, dat ik van chocolade houdt), maar wel een banaan). Ook uit Duitsland een kaart met daarop een strip met een waarschijnlijk ontzettend leuke grap die ik niet helemaal begrijp. Het hoogtepunt was echter wel het kaartje van de Copacabana. Daar zou ik best nog ee...

’t Is weer zo ver: carnaval. Officieel begint het  feest morgen pas, maar vandaag zal er al flink gefeest gaan worden. Nou ja, door anderen dan. Niet door mij! Ik heb carnaval altijd wel leuk gevonden, maar ik was toen ik wat jonger was altijd ziek met carnaval. Heel gek. Als ik me van tevoren niet ziek voelde, werd ik dat bij de optochten wel. Sinds twee jaar heb ik het carnavallen opgegeven. Hoewel, ik ben vorig jaar ook nog naar een carnavalsfeest geweest, maar dat was niet gepland en ik ben ten slotte eerder naar huis gegaan dan we hadden afgesproken. Dit hele feest is dus niet zo aan mij besteed. Het enige wat ik leuk vind aan carnaval, is mensen kijken. Zo liepen er vandaag een hoop mensen verkleed op school, zonder enige aankondiging. Een heks, drie piraten, een monnik. Gedurfd hoor! Ik zou er het lef niet voor hebben. Wat ik ook zo vervelend vind aan carnaval, is dat bijna iedereen – zeker rond deze leeftijd – alleen maar geeft om drinken. En ik heb daar dus helem...

Ik zie dat er elke dag nog mensen op mijn blog kijken, ondanks dat ik geen berichten plaats. Ik weet niet wanneer er weer berichten aankomen. Ik ben sinds de dood van ons konijn erg inspiratieloos. Maar... binnenkort staan er echt weer nieuwe berichtjes op!  Liefs! 

Ja hoor, morgen is het weer zover. Dan worden er weer rozen bezorgd op school, vallen er liefdesbrieven in de brievenbussen en zijn er ongetwijfeld teleurgestelde tieners die met liefdesverdriet gaan slapen, omdat ze er zoveel van verwacht hadden, maar niets hebben gekregen.  Ik verwacht er - zoals ik dat nooit gedaan heb - helemaal niets van Valentijnsdag. Geen roos, geen liefdesbrief en ik ga ook niet huilend naar bed. Ik vind Valentijn best leuk, als het maar spontaan blijft. Nu is alles maar zo gedwongen. Dat is ten minste wat ik tot nu toe van Valentijn heb meegemaakt. Mensen worden alleen maar gepusht iets te kopen voor degene die zij leuk vinden, schrijven daarom maar een standaard bericht op een goedkoop kaartje en vervolgens laten zij hun liefdesverklaring door de keuring gaan bij een hele hoop vrienden, die het vervolgens aanpassen totdat zij het mooi genoeg vinden. En het gaat ook alleen maar om de duurste cadeaus. Wie heeft er het meeste over voor zijn vriend(in)? ...

Het openbaar vervoer. Handig als je nog geen auto kan rijden of als je bestemming te ver is om te fietsen. Helaas zijn het OV en mijn portemonnee niet echt de beste vrienden. Ik vond ’t altijd ontzettend leuk toen ik vanuit Oosterhout met de Brabantliner (bus van Veolia) voor €6,00 in Utrecht kon komen (en terug!). Dat zijn niet teveel extra kosten als je naar het theater gaat. En ik ben al vaak in Utrecht geweest, maar nog nooit meer van Utrecht gezien dan het station, de bushalte en het theater. Maar nu, nu die stomme OV-chipkaart is ingevoerd, kan dat niet meer. Nee, nu ben je twintig euro meer kwijt! Dat is toch niet meer normaal?! Oké, zo’n chipkaart is best handig wanneer je haast hebt of zo, maar hij blijkt zo lek als een mandje, ontzettend veel mensen vergeten nog uit te checken. Ten minste, ik moet echt de hele tijd die kaart in mijn hand houden omdat ik het anders gewoon vergeet. Ik ben ook nog zo erg gewend aan de beroemde gele kaartjes. Die pak ik trouwens nog ste...

Het is alweer een tijdje bezig en ik zit dan ook al een tijdje iedere donderdagavond aan de buis gekluisterd! Natuurlijk gaat dit over het fenomeen Wie is de mol?! Of je de serie nu kijkt of niet, ik denk dat niemand het programma niet kent. Verbeter me als ik dat fout heb. Ik moest wel even wennen aan dit seizoen. Ten eerste kwam de pot natuurlijk heel langzaam op gang, maar ook wordt er op een heel andere wijze gehandeld. Ik denk omdat de kandidaten in de voorgaande jaren ook elke donderdag voor de televisie zaten. Zij hebben natuurlijk ook alle tips meegekregen; plaatsen van jokers, addertjes onder het gras, etc. Ik wist niet of ik dit wel zo leuk moest vinden. Het wordt alleen maar verwarrender. Ik heb dan ook gezegd dat ik dit seizoen tegen vond vallen. Maar ik ben hierop terug gekomen. Het is net zo leuk, maar gewoon… anders! Heel frustrerend is dat ik nooit weet wie de mol is. Ik dacht het eindelijk te weten, ik dacht eindelijk de slinkse werkwijze van Marit door te he...

Gisteren is dan de beruchte CITO begonnen voor de meeste groep 8-leerlingen. Gek idee dat die toetsen voor mij alweer vier jaar geleden zijn. En volgens mij vond ik het nog best leuk. Ook spannend natuurlijk, het is toch een soort van toegangsbewijs naar het vervolgonderwijs. Dat ik het leuk vond, kan ik me op dit moment slecht voorstellen. Ik vond school sowieso heel leuk op de basisschool. Vooral het huiswerk: dat was stoer! Maar van dat idee was ik heel snel af, want in de eerste klas werd dat kleine beetje huiswerk (één keer in de week een bladzijde taal/spelling en een paar rekensommetjes maken) ineens een stuk meer. Het ergste was nog dat ik dacht dat het niet meer zou worden. En als ik dat wel had geweten, heb ik me dat niet helemaal beseft. En nu, nu zit ik in de vierde klas van het  atheneum en oef, nu wordt het toch wel een stukje moeilijker. Waar het me in de voorgaande jaren – zeker in de 1e en de 2e – zo makkelijk af ging, valt dat hier toch wel tegen. Ik heb mij...

’s Ochtends voor school een woordje leggen, tussen de lessen een woordje leggen, voor het slapen gaan een woordje leggen. Ik schaam me diep nu ik dit aan het typen ben. Waarom? Dit slaat helemaal op mij… Moet je even nagaan dat ik in de witregel hiervoor alweer een woord heb gelegd. Bete , 24 punten. Geen idee wat het moet betekenen. Misschien een variatie op beet of iets dergelijks? Maar goed, bij dit spel moet je altijd proberen, want zo kun je veel punten krijgen met woorden die jij niet kent, maar het spelletje wel! Er komen echt de grappigste woorden uit. Waar mijn verslaving vandaan komt? Ik denk toch omdat ik al mijn hele leven aan Scrabble doe. Op vakantie gaat het spel altijd standaard mee en wordt het praktisch iedere dag gespeeld. En ondanks dat ik ruim 25 jaar minder ervaring heb dan papa en mama, kan ik ze aardig bijbenen. Ja, mam, ik weet dat je dit leest, je moet toch gaan zien dat ik net zo goed ben! J Ik moet zeggen dat ik pas ben begonnen met ’t spel t...

Oké, ik ben dan niet zo erg dat ik midden in gesprek iets op internet wil zetten of even moet laten weten dat ik naar de wc ga. Toch vind ik dat ik mezelf wel tot een verslaafde Twitteraar mag rekenen. Niet dat ik daar trots op ben, hoor! Ik vind het zelfs schandalig van mezelf. Maar ik kan een kleine tweet niet weerstaan als ik Tweetdeck open heb staan en rechtsboven in mijn schermpje een oh zo nutteloos, maar wel grappig berichtje langs zie komen. Automatisch typ ik dan wat ik aan het doen ben, hoe verschrikkelijk druk ik met school ben of hoe lekker het is om een blog te schrijven. Ik heb me erg lang afgevraagd waarom dit sociale medium zo populair is geworden. Ik bedoel: hoe interessant is het nu om te horen van je overbuurvrouw dat ze door de regen naar huis moest fietsen, dat je vriendin het opgeeft met haar huiswerk omdat ze er toch niets van snapt, dat zomaar een persoon die je ooit voorbij hebt zien lopen op de trein staat te wachten? Dat is niet interessant. Toch bl...

Of ik dit nu een Winter Wonderland kan noemen, ik weet het niet. Echt, ik vind het hartstikke mooi, maar wat een ramp is het als je er op de fiets doorheen moet!  Afgelopen vrijdag was het dan zover: de oh zo lang verwachte "horrorwinter" zou eraan komen! Gelukkig bleef de lucht heel lang mooi blauw, maar toen we terug fietsten van de gymles - deze heeft onze klas een eind verderop - daalden de witte vlokken op ons neer. Waar ik eerste een zwarte jas aan had, was deze wit, stel je voor! Na nog twee uur les, moest ik op de fiets naar huis. Let op, dit is voor mij lang fietsen door the middle of nowhere. En het was een complete ramp. Ik deed er ruim twee keer zo lang over.  Met m'n stomme kop besloot ik die avond ook nog om de kapper te bellen, ik wilde zo snel mogelijk een afspraak. Dat heb ik geweten. Normaal fiets ik over die afstand 5 minuutjes, nu heb ik er twintig minuten over gedaan! Al met al moet ik zeggen dat het wel mooie plaatjes op levert, die sneeuw...

Heb m'n laatste blog niet volgehouden, toch komt hier een nieuwe. Want jeetje, wat is het lekker om van je af te schrijven!  Voor degenen die echt een hekel aan musicals hebben, die moeten oppassen. Er zal regelmatig een berichtje tussendoor schieten waar musicals toch wel een grote rol hebben. Dit omdat ik een grote fan ben van musicals! Maar... m'n berichtjes zullen echt niet alleen over musicals gaan. Dus lekker deze weblog volgen!  Liefs!