Het pleintje

Het pleintje, ons pleintje. Het pleintje waar iedereen elkaar kent, waar iedere dag – bij goed en slecht weer – spelende kinderen te zien zijn en waar ieder jaar aan het eind van de zomer een pleinfeest georganiseerd wordt. Het pleintje waar bij mooi weer een springkussen wordt opgezet, waar iedereen spontaan bijeenkomt om te knutselen, waar spontaan een barbecue wordt georganiseerd ter ere van de 41e verjaardag van prinses Máxima. Het pleintje waar bewoners zichzelf uitroepen tot burgemeester en bovenal de plek waar ik gevraagd ben om een blog over dit gekke plein te schrijven.

Ik kan me redelijk goed voorstellen dat wij - na het lezen van de inleiding - met z'n allen voor knettergek verklaard worden door "buitenstaanders". En terecht. Maar bij ons op het plein is altijd wel wat te beleven. Je hoeft je hier echt niet te vervelen. Een voorbeeld: als je zin hebt om gezellig buiten te buurten, zet je gewoon een koffiepot op de tafel (een mega picknicktafel die we van het Oranjefonds hebben gekregen met burendag, evenals het springkussen wat regelmatig op staat) en in een uurtje is heel het plein uitgerukt met koffie, thee, koekjes, cake en noem het maar op! Dit was ook hoe de viering van de verjaardag van Máxima afgelopen donderdag (Hemelvaartsdag) begon…

Ik werd al wakker van het geluid van gillende kinderen en bedacht me meteen dat het springkussen wel op zou staan. Toen ik uit het raam keek, zag ik dat er al flink wat bewoners op het plein waren. Er werd geschilderd, gespeeld en koffie gedronken. Ik besloot naar buiten te gaan en ik was niet de enige. ’s Middags zaten alle kinderen te schilderen en zaten de volwassenen aan de koffie. En ik? Ik at af en toe een koekje mee…

Aan het begin van de avond besloot iemand wat hapjes in de frituurpan te gooien. En hier werd van genoten, hoor! Daaruit ontstond na een tijdje– of het nu uit schuldgevoel was omdat er gegeten werd van een anders voedsel of gewoon voor de gezelligheid – een hele barbecue. Iedereen nam wat mee van thuis, van stokbrood tot flesjes bier. Er werd vlees gebakken, er werden marshmallows opgewarmd en er werd flink gedronken. Bij schemering werd het wat koud en daarom werd er een vuurkorf en een dekentje uit de kast getrokken. De kaarsjes werden aangestoken en er werd flink gekletst. Daarbij vernoemde mijn eigen buurman Peter Oerlemans zichzelf tot burgemeester van het plein. En wat zijn we trots op hem. Zo sociaal, zo meelevend. Deze naam, ik noem hem nog maar een keer: Peter Oerlemans, moet de lezer goed onthouden. Wat deze man doet voor de wereld, respect! (Zo Peter, ben jij ook een keer vernoemd.)

Als een doodnormale dag in mei al verandert in zo’n feestje, is het begrijpelijk dat buitenstaanders zich niet kunnen indenken hoe gezellig zo’n pleinfeest dan is. Als het zover is, in augustus pas, zal ik ook daar een blog over schrijven, dat beloof ik! Voor nu vind ik dat ik het plein wel genoeg opgehemeld heb. Nu heb ik wel laten zien dat ik ook blogberichten op verzoek schrijf en zelfs namen vernoem waar dat mij interessant lijkt!

Ik hoop dat dit stukje ook leuk is om te lezen voor niet-pleinbewoners. Anders komt er heel gauw weer een nieuw stukje! Nu maak ik overigens meteen even gebruik van de gelegenheid om te vertellen dat ik wel stukjes blijf schrijven, maar het af en toe gewoon niet snel gaat vanwege school. Heb het momenteel ontzettend druk, maar als ik weer iets interessants te vertellen heb en ik tussen het huiswerk en het leren een momentje voor mezelf weet te vinden, laat ik weer iets van me horen. Tot dan!