LET MAAR NIET OP MIJ

Iedereen heeft er al wat over gezegd, dus dan kan ik als blogger natuurlijk niet achterblijven. Inderdaad, de discussie over zwarte piet. Ik ga me er echt aan wagen en ik weet dat een hoop mensen het niet met mee eens zullen zijn, maar misschien dat ik enkelen kan laten nadenken over hoe zinloos de discussie op dit moment is. Laat ik allereerst zeggen dat ik niet snap dat de discussie zo groot is geworden. Ik speel zelf zwarte piet bij de intocht in ons dorp en doe dit al een aantal jaar. Ik heb uiteraard meerdere malen in de spiegel gekeken om mezelf met zwart (of eigenlijk donkerbruin) gezicht te bekijken en heb hierbij nooit gedacht dat ik eruitzag als een neger, laat staan als een knecht, als een slaaf. Ook als kind heb ik dat nooit gedacht. Dat verband heb ik, tot deze discussie, nooit gelegd. Maar goed, blijkbaar worden er kinderen gepest met hun donkere huidskleur en worden zij vergeleken met zwarte piet. En of dat nu negatief bedoeld is of niet, het voelt als ...

Het kriebelt weer. Ik dacht in de vakantie dat ik wel afgekickt was, maar nee. Het is zo'n fantastisch gevoel. Ik voel het kriebelen in mijn buik. De drang om weer dat veilige plekje op te zoeken waar je even aan de wereld ontsnapt. De siddering die over je lijf gaat bij het applaus. Het kippenvel dat je krijgt bij de laatste noot. Het is magisch, ontroerend, fantastisch, frustrerend. Ja, ik zou het liefst iedere avond in het rode pluche zitten en dat gaat nu eenmaal niet en dat is frustrerend. Maar wat is het weer fijn, het theater. Gisteren zag ik de voor mij eerste voorstelling van het nieuwe theaterseizoen: De Jantjes. En wat was het heerlijk om weer 'thuis' te zijn. Ja, echt. In het theater voel ik me thuis. Je kunt stiekem een traantje wegpinken, hard meelachen met de rest van de zaal of lekker ongegeneerd playbacken. Ik loop al de hele dag met dat gekke, kriebelende gevoel in mijn buik. Ik word er soms zelfs misselijk van. En toch is het heerlijk. Zo heerlijk dat...

16 juni 2014. Poe poe! Zit ik dan op maandagmiddag, lekker in mijn pyjama op je bank, bij te komen van een paar spannende weken. En ik schrijf eindelijk weer een berichtje voor mijn blog! 12 mei 2014. Examen Nederlands. Vol vertrouwen ging ik dit eerste centrale examen in. “Ik ben goed in Nederlands, ik ga het zelfs volgend jaar studeren, mijn proefexamens gingen goed, een zesje zit er sowieso in,” sprak ik mezelf toe. Maar helaas. Na drie uur ploeteren, liep ik teleurgesteld en bang de gymzaal uit. Wát een slecht begin van de examenperiode. Als Nederlands al niet goed gaat, hoe moet dat dan met de rest? Eenmaal thuisgekomen, ben ik gaan nakijken. Had ik beter niet kunnen doen. Ieder klein beetje vertrouwen dat ik nog had, was weg. Maar ja, je moet toch door, hè? De volgende ochtend ging ik met deze instelling het tweede examen in. Gelukkig ging deze al wat beter. Ik zou Nederlands gewoon herkansen, dan zou ik na het tweede tijdvak gewoon geslaagd zijn! Nou ja, de rest van...