LET MAAR NIET OP MIJ

Tweeduizend twaalf. Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurd, maar voor mij persoonlijk voelt het als een topjaar! Waarom? Ik kan zoveel redenen opnoemen! Nu ja, even een opsomming van mooie dingen uit 2012 dan:  Ik heb weer een winter, een lente, een zomer en een herfst mee mogen maken; ik ben over gegaan naar vijf atheneum; ik heb alle fietstochten naar school overleefd; ik heb me niet zo druk gemaakt over slechte cijfers; ik heb mijn haar steeds korter laten knippen; ik heb mijn kamer misschien één keer dit jaar opgeruimd; ik heb kunnen genieten van mooie films; mijn beste vrienden zijn me trouw gebleven; ik ben weer een jaartje ouder geworden; ik heb nog steeds geen alcohol gedronken of sigaretten gerookt; dat ben ik ook niet van plan geweest; ik ben beter geworden na ziek geweest te zijn; ik ben aangenomen bij de Efteling; ik ben meerdere keren op vakantie geweest dit jaar; ik heb te horen gekregen dat ik in mei weer op vakantie mag; ik heb anderen blij gemaakt; ik heb niet ...

We leven in zo'n mooie wereld en weten het met z'n allen flink te verpesten. Hoe kan het zijn dat er in een paar maanden zoveel vreselijke dingen gebeuren?! Van zelfmoorden tot homohaat en voetbalgeweld, van fatale fouten in ziekenhuizen tot schietpartijen op basisscholen. Waar in de lente het gras zo groen hoort te zijn, de lucht zo blauw in de zomer, de herfstbladeren rood en de winter sneeuwwit; de mensheid krijgt het voor elkaar om de wereld te bedekken met een somber, grijs deken. De vraag is natuurlijk wanneer het besef komt dat er iets moet gaan veranderen. Wanneer het besef komt bij de Amerikanen dat wapens gevaarlijk zijn en niet in ieder huishouden thuishoren, bij middelbare schoolkinderen dat er wel degelijk een verschil is tussen pesten en plagen en wanneer het besef komt dat homo's ook mensen zijn. Ik ben boos. Boos op de wereld. Dat er iedere dag nog zoveel mensen omkomen op onnatuurlijke wijze. Gisteren vertelde een man op televisie hoe hij een klein jonget...