‘Wacht, dit moet ik even Twitteren!’


Oké, ik ben dan niet zo erg dat ik midden in gesprek iets op internet wil zetten of even moet laten weten dat ik naar de wc ga. Toch vind ik dat ik mezelf wel tot een verslaafde Twitteraar mag rekenen.

Niet dat ik daar trots op ben, hoor! Ik vind het zelfs schandalig van mezelf. Maar ik kan een kleine tweet niet weerstaan als ik Tweetdeck open heb staan en rechtsboven in mijn schermpje een oh zo nutteloos, maar wel grappig berichtje langs zie komen. Automatisch typ ik dan wat ik aan het doen ben, hoe verschrikkelijk druk ik met school ben of hoe lekker het is om een blog te schrijven.

Ik heb me erg lang afgevraagd waarom dit sociale medium zo populair is geworden. Ik bedoel: hoe interessant is het nu om te horen van je overbuurvrouw dat ze door de regen naar huis moest fietsen, dat je vriendin het opgeeft met haar huiswerk omdat ze er toch niets van snapt, dat zomaar een persoon die je ooit voorbij hebt zien lopen op de trein staat te wachten? Dat is niet interessant. Toch blijkt dat er wel degelijk iets is wat de gebruikers wel aantrekt. Volgens recent Engels onderzoek blijkt een dag zonder social media zelfs afkickverschijnselen te veroorzaken, wat te vergelijken viel met stoppen met roken of drank. Veel onderzoekers denken te weten waar dergelijke emoties vandaan komen. Zij denken dat dit komt door de angst om iets te missen, het zogenoemde “Fear of Missing-Out effect”. Maar de Amerikaanse professor Paul Zak blijkt ontdekt te hebben dat het gebruik van sociale media het stofje oxytocine in ons lichaam verhoogt. Dit hormoon zorgt voor een gevoel van vertrouwen, gulheid en behoefte aan binding. Een proefpersoon bleek na tien minuten twitteren zelfs net zoveel van dit hormoon in zijn lichaam te hebben als tijdens een huwelijk! Ook blijkt het delen van emoties op deze media goed te zijn voor verwerking van traumatische gebeurtenissen!

Of ik zo verslaafd ben aan Twitter weet ik niet. Als ik een dagje zonder internet moet doen omdat mijn mobiele telefoon thuis braaf op het aanrecht aan de oplader ligt, kan ik deze best missen. Of als ik ergens ben waar mijn telefoon uit hoort te staan, grijp ik heus niet gelijk naar mijn broekzak om stiekem een tweet te sturen!

Desalniettemin komt dit berichtje straks wel in mijn beruchte TL (timeline) te staan. Is mijn Twitteraccount toch nog ergens goed voor!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Tooi Tooi Tooi!

Naamsbekendheid

Doodeng, zo'n eerste schooldag