Lang, lang geleden...

Lang, lang geleden hield een meisje een blog bij. Haar naam was Kim. Ze schreef fanatiek, totdat de stress haar ineens overviel en ze ruim anderhalve maand geen inspiratie had om iets te plaatsen.

Zou dit later in sprookjesboeken komen? Hmm, de sprookjes met de prinsen en prinsessen en 'ze leefden nog lang en gelukkig' vind ik toch leuker. In ieder geval: ik ben een lange tijd weg geweest, maar ik ben er weer. Ik geloof dat het 20 mei was dat ik mijn laatste bericht over het pleintje schreef. Ondertussen heb ik het schooljaar 2011-2012 afgesloten, ben ik over gegaan naar 5 atheneum, ben ik zestien geworden, heb ik vakantie, heb ik de schoolstress van me af laten vallen, heb ik mijn eerste werkdag gehad bij de Efteling en heb ik opnieuw stress, maar dan voor de vakantie. De vakantie. Ja. Aankomende woensdag vertrek ik met Esther - een goede vriendin, met het vliegtuig naar Praag. Niet dat ik "alleen" op vakantie gaan zo erg vind, maar het is best moeilijk om alles ineens in je eentje te moeten doen. Natuurlijk, ik ga ieder jaar op vakantie en ben al wel vaker met het vliegtuig geweest. Ik heb al vaker ingecheckt, mijn reisdocumenten laten controleren, ben al vaker door de douane gegaan. Maar het is altijd langs me heen gegaan, ik hoefde ten slotte zelf niet op te letten, dat deden papa en mama wel voor me. Dus nu ben ik met alles wat ik doe bang dat ik iets verkeerd doe. Er kan weinig fout gaan, maar toch, je weet nooit.
Voor mijn verjaardag heb ik al een City Guide van Praag gehad en mama gaf me een woordenboekje om mee te nemen. Het schijnt sympathie te wekken als je een aantal woorden kent, dus na het schrijven van deze blog ga ik blokken. Ik heb er wel zin in, hoor. Praag lijkt me geweldig, ook met vliegen heb ik geen moeite. En de koffers van de band afhalen, ja, daar verheug ik me op. Maar ik vind het wel fijn als we eenmaal door de douane heen zijn en de bagage afgegeven hebben. Dan valt er toch een last van mijn schouders.

16 jaar. Zestien klinkt als veel ouder dan 15, maar voor mij is er vrij weinig veranderd. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, vind ik feesten, alcohol en sigaretten niet zo belangrijk en ook is het niet zo dat ik op mijn vijftiende niets mocht  van mijn ouders en nu ineens wel. Wel heb ik nu meer vrijheid qua werkgelegenheid. Op de 23e van juni ging mijn contract bij de Efteling in. Inmiddels heb ik er vier dagen gewerkt en ik heb het er naar mijn zin. Het is wel vermoeiend. Een dag bij de Efteling werken staat gelijk aan een intensieve work-out. Maar je bent bezig, dat is fijn. En je krijgt in wezen betaald voor een paar uurtjes sporten, ook niet verkeerd. Het is alleen wel even wennen. Ik moet ook van die veiligheidsschoenen aan, met stalen neuzen en platte zolen. Als je even niets te doen hebt, ga je je voeten voelen! Maar ik geloof dat ik mijn bijbaantje wel gevonden heb: hard werken, bezig zijn, contact met mensen. Overigens moest ik vandaag ook werken, maar ik werd afgebeld. Tja, met zulk weer zullen er niet veel mensen besluiten om naar een attractiepark te gaan. Hierdoor vond ik wel de rust om even te gaan zitten en te schrijven.

Na de vakantie begin ik aan 5 atheneum. Ik ben glansrijk over, niet eens een bespreekgeval geweest. Al mijn minpunten heb ik weggewerkt. Zo zie je maar weer dat hard werken beloond wordt. Ik hoop dat ik het blijf volhouden op het VWO. Dan kan ik over twee jaren gaan doen wat ik leuk vind. Daar doe ik het ten slotte voor.

Aan school denk ik nu maar niet te veel. Het is ten slotte vakantie! Als ik in Praag de tijd heb om wat te schrijven, doe ik dat. Anders horen jullie later van me hoe het geweest is. Ik wens jullie allemaal een fijne vakantie!