Over vriendschappen, pesten en alles wat daar tussen ligt

In wat voor een wereld leef ik eigenlijk? Die vraag stel ik mezelf steeds vaker. Waarom? Omdat iedereen maar lijkt te denken dat het leven bestemd is om het leven van een ander kapot te maken!

Twee weken geleden heb ik helaas iets vervelends mee gemaakt. Door een aantal jongens uit de klas is een mailaccount aangemaakt op mijn naam en daar zijn mailtjes vanaf verstuurd. Ontzettend vervelend, heb me er ook erg rot over gevoeld! Gelukkig hebben die jongens me hun excuses aangeboden. Oprecht, gelukkig. En er is me uitgelegd dat het niet om mij ging, niet om mij te pesten en dat deed me goed. Gelukkig zijn er ook nog mensen die wel hun verantwoordelijkheid nemen voor hun "daden". Ik was er echt gelukkig mee dat dit zo snel opgelost werd.
Ja, het is mooi dat het ook zo kan. In heel veel van hetzelfde soort gevallen wordt het niet zo snel gestopt en gaat het door tot iemand het leven niet meer ziet zitten. Dat kan toch niet? Waarom doen we in hemelsnaam zoiets?!

Laat ik het dan even hebben over vriendschappen. Of eigenlijk vrienden die geen vrienden blijken te zijn. "Vrienden" die je vragen te veranderen voor hen of erger nog: je negeren als je je niet gedraagt zoals zij dat willen. "Vrienden" die over je roddelen, je belachelijk maken over alles wat je liefhebt. En dat zijn dan van diegenen die zich ook nog jouw beste vriend durven te noemen. Ik kan er zo boos om worden. Je wordt gewoon opgelicht waar je bij staat. Je vertrouwt zo iemand, hebt hem of haar dingen toevertrouwd en dan word je zo bedrogen. Wat belachelijk en gemeen is dat.

Ik kan er heel boos om worden. Waarom kunnen we niet allemaal gewoon met elkaar samenleven? Kijk, dat je niet iedereen even aardig vindt, prima. Maar laat diegene dan links liggen. Al dat gepest en getreiter. Waar heb je dat voor nodig? Om je zelf niet zo onzeker meer te voelen? Om niet langer bang te hoeven zijn zelf het doelwit te worden van pesterijen? Natuurlijk heb ik ook wel eens neigingen gehad om voor deze redenen mee te doen aan al het gepest wat om me heen plaatsvond, maar ik ben uiteindelijk bij mezelf gebleven. Liever slachtoffer dan de pester. Als pester ben je namelijk zwaar triest. Als pester durft niemand je nog aan te spreken of je een geheim toe te vertrouwen, gewoon omdat ze bang voor je zijn.

Ik wil hier niet mee zeggen dat ik graag gepest word, want nee, het is verschrikkelijk. Het kan zomaar even je hele leven verwoesten. Gelukkig kan ik me er nu heel goed overheen zetten, ben ik daar sterker in geworden. Dat betekent niet dat het nog mag gebeuren. Mocht er iemand tussen zitten die dit - ook al is het maar een klein beetje - bij zichzelf herkent: stop er alsjeblieft mee! Gepest worden gun je niemand. Geen kind van vijf jaar oud, geen bejaarde van tachtig. Niemand!